‘Je lijkt op je moeder.’ Hoe reageer jij wanneer je dit hoort. Trots en blij of vol in de weerstand en ontkenning? Mijn reactie was steevast: ‘Hoe kom je erbij’ of stilte terwijl ik dacht ‘laat maar lullen.’
Wie wil er nu op haar moeder lijken, een soort ‘miniversie. Ik heb toch echt mijn eigen identiteit en leven. Zegt mijn moeder A, dan doe ik vooral B. Zo ging dat jarenlang totdat ik ouder en wijzer werd en juist aardig wat overeenkomsten begon te zien, waaronder:


